Το χιούμορ μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να προκαλέσει γέλιο είτε ως μούδιασμα/ξεμούδιασμα πριν από μια επώδυνη αλήθεια. Με αφορμή την πολωνική του πρεμιέρα στο BellaTOFIFEST 2026 του The Invite (Η Πρόσκληση) [την αγγλόφωνη διασκευή του ισπανικού Sentimental (2020) του Cesc Gay] θα μιλήσουμε κυρίως για τα πραγματικά περιθώρια της ταινίας για διασκευές σε διάφορες γλώσσες και πολιτισμούς, [όπως είχε και το ιταλικό «Τέλειοι Ξένοι» (Perfetti Sconosciuti)], όχι επειδή το σεξ -που είναι διεθνής έννοια- είναι ο κεντρικός άξονας τα έρευνας του, αλλά επειδή το απασχολεί η σύγχρονη βία της σιωπηλής μοναξιάς μέσα στη συντροφικότητα. Πρέπει να παραδεχτούμε ότι το έργο του Gay, που βασίζεται στο θεατρικό του Els veïns de dalt, έχει κερδίσει τις καρδιές του κοινού επειδή σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια εντοπίζει μια παγκόσμια ανθρώπινη συνθήκη, την καταπίεση των επιθυμιών. Ως κείμενο θέτει ένα απλό ερώτημα: Μπορούν δύο ζευγάρια κατά τη διάρκεια ενός δείπνου σε ελάχιστες ώρες, με τις σωστές και λάθος κουβέντες να διαλύσουν όλα όσα θεωρούσαν δεδομένα για τον εαυτό τους και τις εκφρασμένες επιθυμίες τους; Σε αυτό το σημείο ας πούμε δύο κουβέντες για την ταινία ώστε να είναι πιο ξεκάθαρα όσα ακολουθούν: H Άντζελα (Ολίβια Γουάιλντ) προσκαλεί χωρίς την πλήρη συγκατάθεση του συζήγου της Τζο (Σεθ Ρόγκεν) τους νέους τους γείτονες, με αφορμή ένα «απολογητικό» γεύμα συμφιλίωσης καθώς μέχρι πρότινος ανακαίνιζαν το σπίτι και προκαλούσαν όχληση. Στην πραγματικότητα την τρώει ο κώλος της να μάθει γιατί κάθε βράδυ οι γείτονες πηδιούνται σαν τα σκυλιά κάνοντας θόρυβο που άλλοτε τη φέρνει σε οργασμό και άλλοτε σε αναστάτωση. Αυτός είναι και ο λόγος που ο σύζηγος δυσφορεί με αυτό το γεύμα, καθώς έχει ήδη προετοιμασμένα τα μαμο-σταυρίδια για την ασέβεια τους προς το κτήριο και την οικογένεια του. Ο Χοκ (Έντουαρτ Νόρτον) και η Πίνια (Πενέλοπε Κρουθ) καταφτάνουν με ένα σπιτικό φαλν στο χέρι. Αφού αποκαλύψουν την επαγγελματική τους ιδιότητα, ότι εκείνη είναι ψυχολόγος με εξειδίκευση στην έκφραση της σεξουαλικότητας σε ζευγάρια, και ο άλλος πυροσβέστης, θα αντιμετωπίσουν όχι μόνο το ερώτημα που θα διατυπωθεί αλλά και τις συνέπειες αυτού. Ξεπερνώντας τα όρια μιας απλής ρομαντικής κομεντί, η «Πρόσκληση» μεταμορφώνεται σε «Πρόκληση» όταν καταλαβαίνουμε πως ο «ξένος» δεν είναι ο γείτονας, αλλά ο άνθρωπος σου -και κατ’ επέκταση εσύ μπροστά στον καθρέφτη-. Ο άγνωστος που κοιμάται στην άλλη μεριά του κρεβατιού, τον οποίο μετά από χρόνια υποθέτεις ότι τον γνωρίζεις απόλυτα, είναι και η διαθλασμένη εικόνα που έχεις για το ποιος είσαι και τι θες. Σαν παιχνίδι σε λούνα παρκ με παραμορφωτικούς καθρέφτες, αρκεί μια φαινομενικά αθώα συζήτηση για να εκθέσεις «την άγνοια της αυτογνωσίας σου» σε εκείνους και σε εσένα, να απελευθερωθείς αλλά να αναγνωρίσεις και το βάθος της δυστυχίας σου που ντύνεις με ευπρέπεια. Αρχικά, η άφιξη των γειτόνων για ένα τυπικό γεύμα καλοσορίσματος λειτουργεί ως καταλύτης και όχι ως αιτία της κρίσης. Η σχέση του κεντρικού ζευγαριού έχει ήδη διαλυθεί πολύ πριν χτυπήσει το κουδούνι. Ο γάμος τους είναι τα συντρίμμια μιας ανάμνησης, μιας συναισθηματικής ερήμωσης, μια καθημερινότητας όπου η συνύπαρξη έχει αντικαταστήσει την επικοινωνία. Η αποκάλυψη, στην δεύτερη πράξη της ταινίας, ότι έχουν συμπληρώσει σχεδόν έναν χρόνο χωρίς σεξ δεν παρουσιάζεται ως κωμική υπερβολή αλλά ως το σύμπτωμα μιας βαθύτερης αποξένωσης. Η σωματική αποχή λοιπον, δεν είναι το πρόβλημα αλλά η απόδειξη ότι η επιθυμία πρέπει να αναζωπυρωθεί ή να της διαβαστεί το «χοῦς εἶ καί εἰς χοῦν ἀπελεύσει». Κάθε πένθος φέρει το φόβο του τέλους, και κάθε τέλος ίσως είναι μια αρχή. Οι καταπιεσμένες σεξουαλικές επιθυμίες του ενός ζεύγους δεν αντιμετωπίζονται επίσης ως κάτι το σκανδαλώδες αλλά ως προέκταση της ανθρώπινης ανάγκης για αναγνώριση. Η επιθυμία δεν αφορά μόνο το σώμα αλλά την ανάγκη να σε βλέπουν ως επιθυμητό άνθρωπο, σε νοητή συνύπαρξη με αυτό που σκιάζεται πίσω από το ρητό «Το ξένο είναι πιο γλυκό». Όταν αυτή η επιβεβαίωση εξαφανίζεται μέσα σε έναν γάμο, η φαντασίωση αρχίζει να λειτουργεί ως μηχανισμός επιβίωσης. Το ακόμη πιο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι οι γείτονες, με την απόλυτη εξωστρέφεια και την απελευθερωμένη σχέση τους με τη σεξουαλικότητα, λειτουργούν σχεδόν σαν κοινωνικός καθρέφτης. Δεν έρχονται για να διαφθείρουν το ζευγάρι αλλά για να αποκαλύψουν τις αντιφάσεις του. Η αποδοχή του διαφορετικού (το άλλο ζεύγος είναι αμφισεξουαλικό και ανοιχτό σε πολλαπλές συνευρέσεις με άλλους συντρόφους), του ανθρώπου που ζει, αγαπά και επιθυμεί διαφορετικά, μετατρέπεται σταδιακά σε αποδοχή εκείνων των πλευρών του ίδιου μας του εαυτού που έχουμε μάθει να καταπιέζουμε. Η ταινία, χωρίς να το διακηρύσσει, μιλά και για μια κοινωνία που συνεχώς καλείται να συνυπάρξει με τον «άλλον». Ο γείτονας, είτε πρόκειται για άνθρωπο άλλης κουλτούρας είτε άλλης αντίληψης για τις σχέσεις, αντιμετωπίζεται αρχικά με καχυποψία, στην πραγματικότητα όμως, ο φόβος δεν αφορά τον ξένο· αφορά το ενδεχόμενο ο ξένος να μας αναγκάσει να αμφισβητήσουμε τις δικές μας βεβαιότητες. Η σκηνοθεσία της Ολίβια Γουάιλντ (που υποδύεται και την Άντζελα) υπηρετεί αυτή τη λογική μέσα από μια σχεδόν θεατρική δομή που αποφασίζει να μην απορρίψει τελείως. Οι περισσότεροι δραματικοί άξονες αναπτύσσονται σε έναν περιορισμένο χώρο, με την ένταση να παράγεται αποκλειστικά από τις συγκρούσεις των χαρακτήρων και όχι από εξωτερικές δράσεις. Η κάμερα δεν επιχειρεί να «σπάσει» την καταγωγή του έργου από τη σκηνή, αντίθετα, την αγκαλιάζει και επιτρέπει στους διαλόγους να αποκτήσουν ρυθμό και στους ηθοποιούς να χτίσουν σταδιακά την αποδόμηση των προσωπείων τους. Οι ηθοποιοί, άλλοτε άκρως ρεαλιστικοί με λογικές αντιδράσεις, άλλοτε υπερβολικά θεατρικοί, υπηρετούν κυρίως την κωμωδία, δίνοντας στο δράμα αποχρώσεις μελό που ναι μεν δεν μας χαλάνε αλλά υπογραμμίζουν τη μη θεατρική τριβή των τεσσάρων κεντρικών χαρακτήρων. Σημαντικό ρόλο σε αυτή την ισορροπία παίζει και το μοντάζ του Γιώργου Μαυροψαρίδη. Οι εναλλαγές ανάμεσα στις κωμικές και τις δραματικές στιγμές έχουν εξαιρετικό timing, χωρίς να διακόπτουν τη φυσικότητα των συζητήσεων. Οι παύσεις, τα βλέμματα και οι μικρές αμηχανίες αποκτούν σχεδόν ίση δραματουργική αξία με τις ατάκες. Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις όπου το μοντάζ δεν επιδεικνύεται· λειτουργεί αθόρυβα, επιτρέποντας στις σιωπές να γίνουν εξίσου εύγλωττες με τις λέξεις. Χαρακτηριστικό είναι ότι σε κομβικές στιγμές αποσυντίθεται ο κανόνας του άξονα και δύσκολα το παρατηρείς, σαν απλά να αλλάζεις το σημείο εστίασης σου σε ένα διάλογο που εξελίσσεται. Παρά τις αρετές του, η Πρόσκληση δεν αποφεύγει τα στραβοπατήματα. Η ανάγκη να διατηρηθεί η θεατρική οικονομία (και σε σημεία τον πλουραλισμό) οδηγεί κάποιες φορές τους χαρακτήρες σε υπερβολικά καλοδουλεμένους διαλόγους που δύσκολα θα συναντούσε κανείς σε πραγματικές συνθήκες. Ορισμένες αποκαλύψεις μοιάζουν περισσότερο σχεδιασμένες για να εξυπηρετήσουν την επόμενη δραματουργική στροφή παρά να προκύπτουν οργανικά από την ψυχολογία των ηρώων. Παράλληλα, η εμμονή στη λεκτική αντιπαράθεση αφήνει ελάχιστο χώρο για βαθύτερη εξερεύνηση των συναισθηματικών συνεπειών όσων ειπώθηκαν, με αποτέλεσμα το φινάλε να δείχνει κάπως πιο βιαστικό από όσο θα άξιζε η διαδρομή που προηγήθηκε (με αποτελεσματική όμως τελική σκηνή). Έτσι, η τελευταία πράξη, όπως προαναφέραμε, διαθέτει μια γοητεία που θυμίζει έντονα τον κινηματογράφο του Woody Allen, όχι επειδή αντιγράφει το ύφος του, αλλά επειδή αρνείται να προσφέρει οριστικές απαντήσεις. Όπως στις καλύτερες σχέσεις του Allen, έτσι κι εδώ οι ήρωες δεν λύνουν πραγματικά τα προβλήματά τους, απλώς αποφασίζουν να συνεχίσουν γνωρίζοντας πλέον ποιοι είναι -ή ποιοι δεν είναι-. Η λύση δεν βρίσκεται στην ηθική δικαίωση ούτε στην τιμωρία κάποιου, αλλά στην αποδοχή ότι η ανθρώπινη επιθυμία είναι αντιφατική, ασταθής και συχνά αδύνατο να χωρέσει σε κοινωνικά στερεότυπα. Ίσως γι’ αυτό η Πρόσκληση εξακολουθεί να γνωρίζει νέες διασκευές σε διαφορετικές χώρες. Είναι στην ουσία μια ιστορία που αφορά όλους όσοι κάποια στιγμή κοίταξαν τον άνθρωπο τους και αναρωτήθηκαν αν εξακολουθούν να τον γνωρίζουν· και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη επιτυχία του έργου. Χρησιμοποιεί το σεξ ως αφορμή, το χιούμορ ως όχημα και το δείπνο ως σκηνικό χώρο, για να μιλήσει τελικά για κάτι πολύ πιο δύσκολο και ουσιαστικό: την ανάγκη να αποδεχτούμε τον ξένο, είτε αυτός μένει στο διπλανό διαμέρισμα είτε κατοικεί εδώ και χρόνια διπλά μας, εις γάμου κοινωνία. www.ertnews.gr

Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκονται οι έρευνες των Αρχών για τον εντοπισμό των δραστών της εμπρηστικής επίθεσης με γκαζάκια στη Θεσσαλονίκη, η οποία στοίχισε τη ζωή στη 72χρονη Βάγια Νέστορα και είχε ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό ακόμη τριών ανθρώπων. Στη Θεσσαλονίκη, όπου πέφτει το βάρος των ερευνών ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, συμμετείχε σε ευρεία σύσκεψη που διήρκεσε τρεις ώρες στο Αστυνομικό Μέγαρο με στελέχη της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας και της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος. Αντικείμενο της σύσκεψης ήταν η αξιολόγηση των μέχρι στιγμής στοιχείων και ο συντονισμός των επόμενων ενεργειών, με στόχο τον εντοπισμό τόσο των φυσικών όσο και των πιθανών ηθικών αυτουργών των εμπρηστικών επιθέσεων που σημειώθηκαν σε κατοικίες στελεχών της Νέας Δημοκρατίας. Οι αστυνομικές αρχές εξετάζουν κάθε διαθέσιμο στοιχείο. Στο μικροσκόπιο βρίσκονται τα ευρήματα των εγκληματολογικών εργαστηρίων, βιντεοληπτικό υλικό από κάμερες ασφαλείας της περιοχής, αλλά και αντικείμενα που εντοπίστηκαν στους αυτοσχέδιους εμπρηστικούς μηχανισμούς. Δείτε περισσότερα στο ertflix.gr | Ακούστε περισσότερα στο ertecho.gr Καθοριστικής σημασίας θεωρείται το υλικό από κάμερες ασφαλείας. Σύμφωνα με πληροφορίες, νέο βίντεο που βρίσκεται ήδη στα χέρια των Αρχών καταγράφει έναν από τους δράστες να κινείται πεζός και κατευθύνεται από το περιαστικό δάσος του Σέιχ Σου προς την πολυκατοικία όπου διαμένει ο πρώην βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στη Β΄ Θεσσαλονίκης. Ο άνδρας, που έχει καλυμμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου του και φορά τζιν παντελόνι, μαύρη μπλούζα και μαντήλι, αφήνει μία μαύρη σακούλα στα σκαλοπάτια της εισόδου της πολυκατοικίας και στη συνέχεια απομακρύνεται τρέχοντας προς το δάσος. Η έκρηξη του αυτοσχέδιου εμπρηστικού μηχανισμού σημειώθηκε περίπου 18 λεπτά αργότερα, στοιχείο που οδηγεί τους ερευνητές στην εκτίμηση ότι είχε χρησιμοποιηθεί βραδυφλεγές υλικό, ώστε οι δράστες να έχουν επαρκή χρόνο να απομακρυνθούν και να εξαφανιστούν χωρίς να γίνουν αντιληπτοί. Δείτε περισσότερα στο ertflix.gr | Ακούστε περισσότερα στο ertecho.gr Μέχρι στιγμής οι Αρχές εκτιμούν ότι στην υπόθεση εμπλέκονται τουλάχιστον τρεις φυσικοί δράστες, ενώ στο μικροσκόπιο έχει τεθεί και ένα τέταρτο πρόσωπο, το οποίο φέρεται να είχε υποστηρικτικό ρόλο στην οργάνωση ή τη διαφυγή τους. Παράλληλα, ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στα ευρήματα από τους αυτοσχέδιους εμπρηστικούς μηχανισμούς. Οι εγκληματολόγοι εξετάζουν κομμάτια μονωτικής ταινίας με τα οποία είχαν δεθεί τα γκαζάκια και το μπουκάλι με το εύφλεκτο υλικό, αναζητώντας αποτυπώματα και γενετικό υλικό που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην ταυτοποίηση των δραστών. Στο επίκεντρο των ερευνών βρίσκεται επίσης μία μοτοσικλέτα μικρού κυβισμού, η οποία εκτιμάται ότι χρησιμοποιήθηκε για τις μετακινήσεις των δραστών, χωρίς μέχρι στιγμής να έχει εντοπιστεί, ενώ εξετάζονται και οι διαδρομές διαφυγής τους μετά τις επιθέσεις. Την ίδια ώρα, στο σημείο της επίθεσης συνεχίζονται οι εργασίες αποκατάστασης των ζημιών. Τα δύο οχήματα που καταστράφηκαν ολοσχερώς απομακρύνθηκαν και μεταφέρθηκαν στα εγκληματολογικά εργαστήρια για περαιτέρω εξέταση, ενώ νωρίτερα βρέθηκε στην πολυκατοικία ο πατέρας της Αφροδίτης Νέστορα, Παναγιώτης Νέστορας, εμφανώς συγκλονισμένος από την εικόνα καταστροφής που αντίκρισε. Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες από το Ιπποκράτειο Νοσοκομείο, η κατάσταση της υγείας των τριών τραυματιών παρουσιάζει συνεχή βελτίωση και, εφόσον δεν υπάρξει κάποιο απρόοπτο, αναμένεται να λάβουν εξιτήριο τις επόμενες ώρες. Ρεπορτάζ: Τίμος Φακαλής www.ertnews.gr

A six-year-old boy drowned in a swimming pool near Pylos in south-western Peloponnese on Thursday. His 32-year-old mother worked as a cleaner in a touristic facility and had taken the child with her during the work. According to local media, information indicates that the little boy probably stumbled and fell into the pool, without being […] The post Boy dies in swimming pool of facility where mother worked as cleaner appeared first on Keep Talking Greece.

Inflation in Greece dropped to 3.9% in June, from 5% in May, the European Statistics authority EUROSTAT predicted in its preliminary inflation figures on Friday. Average inflation in the eurozone is at 2.8% in the same month. Inflation in Greece stood at 3.9% in June, according to Eurostat’s provisional figures, while the eurozone’s inflation rate […] The post June inflation in Greece at 3.9% – Eurozone average at 2.8% appeared first on Keep Talking Greece.

The Lion Gate of Hattusa, capital of the Hittite Empire. Credit: Carole Raddato / Wikimedia Commons / CC BY-SA 2.0 The Hittite Empire was a major Bronze Age civilization that controlled much of Anatolia and frequently clashed with the equally powerful New Kingdom of Egypt. But what do we actually know about the origin of the Hittite Empire? Who were the Hittites anyway? Before we examine the origin of the Hittite Empire, it’s worth clarifying what exactly we mean by this reference. After all, this is not a straightforward issue. The Bible mentions Hittites, and many people assume that these were the Hittites of the Bronze Age Anatolian empire. However, the Biblical Hittites were actually a group of Canaanites who lived much further south in the Levant than the Bronze Age empire ever extended. Then we have the Hattians. These were the rulers of much of Anatolia early on in the Bronze Age, long before the New Kingdom of Egypt. They, likewise, are not the same as the people of the Bronze Age Hittite Empire. In reality, the Hittite Empire was the empire of a people who referred to themselves as “Neshites” or “Neshians.” This name originated from one of their earliest power centers, and they also used it for the name of their language. The nation conquered the land of the Hattians and continued using the name “Hatti” to refer to their territory. Even though the designation was adopted from the previous dominant nation, the Hattians, this caused modern scholars to identify the conquerors, the Neshites, as the Biblical Hittites. It is for this reason that we call them Hittites, even though they never actually referred to themselves as such. In other words, the so-called Hittite Empire that is the entity in question is the Bronze Age empire of the Neshites, which was the powerful nation that repeatedly clashed with the New Kingdom of Egypt. When did the Hittites initially appear in Anatolian history? It’s unclear when exactly the Hittites first settled in Anatolia, but many scholars believe they came from north of the Black Sea at some point in the very distant past, possibly as early as around 4000 BC. However, they would not have had a distinct language at that time. This may have been developed by around 2000 BC and was Indo-European. As we have seen, the Hittites (that is, the Neshites) were not the first to establish a powerful kingdom in Anatolia. When they began growing in power, they were already in the shadow of a pre-existing kingdom, the powerful nation of the Hattians. This expansion of power would eventually lead to the formation of the even more powerful Hittite Empire, but this was far from a quick process. By the 18th century BC, there was a Neshite dynasty ruling over a small kingdom called Kussara that was to the east of the Hattian city of Hattusa. This itself was near the center of Anatolia. The dynasty of Neshite kings at Kussara became the forerunners of the kings of the Hittite Empire. The conquests of the early Hittite kings Only the names of few kings from the Neshite dynasty of Kussara are known. Two that are known are Pithana and his son Anitta. A collection of early Hittite documents record their activities. It is from these documents that we know that Pithana conquered a neighboring kingdom called Nesa, or Kanesh. This was perhaps the start of the Neshites’ rise to power, and the documents point to the subjugation of Hattian communities. After Pithana, his son Anitta engaged on additional conquests. One of the cities that he conquered was Hattusa. It was one of the most significant cities of the Hattians, which would later go on to become the capital of the Hittite Empire. This transformed the Neshites from a group of relatively weak and isolated kingdoms into a substantial state encompassing a sizable portion of Anatolia. However, this state was only a fraction of the later Hittite Empire, and it soon became fragmented. Nevertheless, the temporary unification appears to have had a lasting impact on the Neshites as a people, and their brief success at expansion was soon to be repeated on a much larger scale. The origin of the Hittite Empire About a hundred years later in the 17th century BC, a king named Hattusilis I rose to power. A document known as the Edict of Telepinu records his successful campaigns in Anatolia although it does not provide extensive details about these. Nonetheless, it does indicate that he was able to extend his rule as far as the coastlands of Anatolia. It was also at this time that the city of Hattusa was pronounced the capital of the dynasty’s expanding domain. This is the point at which we can truly consider the Hittite Empire to have finally emerged. In other words, it was the origin of the Hittite Empire. Its power expanded rapidly, successfully attacking lands as far as northern Syria under Hattusilis I. This king was eventually succeeded by his grandson, Mursilis I. Under his rule, the Hittite Empire continued to expand, and the ambitious king even led an army as far away as Babylon in southern Mesopotamia, near modern-day Baghdad. It appears that the Hittite Empire faltered for some time after the death of Mursilis, although the lack of records from this period makes it challenging to determine what exactly occurred. The Hittites, however, soon recovered and reached the height of their power with Suppiluliumas I in the 14th century BC.

European Parliament with member state flags. Credit: Elekes Andor / Wikimedia Commons / CC BY 4.0 A new edition of the European Central Bank’s Household Finance and Consumption Survey, published in mid-2026, reveals where Europe’s wealthiest young people live and how their financial position compares across 22 countries. The findings place Malta comfortably at the top of the ranking. Residents of the Mediterranean island nation aged 16 to 34 have a median net wealth of €257,500 ($293,600), nearly twice that of second-place Luxembourg, where young adults hold a median net wealth of €135,000 ($153,900). Belgium rounds out the top three with €97,200 ($110,800). Croatia ranks fourth with a median net wealth of €82,000 ($93,500), a particularly notable result given that the country’s overall net annual earnings for a single person without children stood at €17,256 ($19,672) in 2025, according to Eurostat. The rest of the top 10 includes Slovakia, Estonia, Czechia, Lithuania, Cyprus, and Italy. According to the survey, young adults in these countries hold median net wealth ranging from €53,500 ($61,000) to €74,600 ($85,000). Euro area median trails far behind Malta and Luxembourg Across the euro area, the median net wealth of people aged 16 to 34 is €24,600 ($28,000). That is just 18% of the overall median net wealth across all age groups, which stands at €140,100 ($159,700). Wealth levels among young adults vary widely by country, ranging from €5,700 ($6,500) in Finland to a high of €257,500 ($293,600) in Malta. Among the European Union’s four largest economies, Italy ranks first, followed by France at €27,700 ($31,600), Spain at €23,700 ($27,000), and Germany at €17,600 ($20,100), the lowest of the four. Median net wealth among 16-34-year-olds, ranked country by country across Europe. Credit: GR Archive Greece, with a median net wealth of €9,900 ($11,300), ranks below Germany, as do Austria and Latvia. The Netherlands, Hungary, Portugal, Ireland, and Slovenia occupy the middle of the rankings. High rents and rising housing costs have made it increasingly difficult for many people under 35 to save money or buy a home across much of Europe, although wages, housing costs, and family support vary considerably from one country to another. Why family wealth shapes Europe’s wealthiest young people According to Fabian Pfeffer, a professor at LMU Munich and founding director of the Munich International Stone Center for Inequality Research, young adults typically have not had enough time to accumulate wealth through work alone. He noted that family support, including gifts, inheritances, and assistance with mortgages, often helps explain why Europe’s wealthiest young people are concentrated in certain countries. Pfeffer explained that homeownership often marks the point at which young adults transition from having modest savings to becoming genuine wealth holders. However, reaching that milestone typically requires a steady income, access to credit, and, in many cases, financial support from parents. He added that wealth inequality begins to take shape early in life, well before people typically receive inheritances from their families.

Jean Hanlon's family spent more than 15 years fighting a ruling of accidental drowning. A court in eastern Crete has now convicted her former partner of her murder and sentenced him to 10 years

Draft declaration labels Russia a long-term threat as attrition war grinds on both fronts

Tusk says Poland is preparing for "various" scenarios after media reports of a planned Russian attack.

A doctors' group says it "borders on madness" that patients will have to obtain the note in person.

Employers are being urged to use their "common sense" to allow staff to work flexibly where they can.

Wedding lists are being replaced by cash requests, but guests are divided over how much to give.

Heavy monsoon rains have inundated parts of Mumbai, India's financial capital, causing widespread flooding.

Back and forth over defence spending comes as NATO leaders set to meet in Ankara next week.

Pope Leo, the first US-born pontiff, called for "moderation" in US public discourse and called on Americans to find "common ground" in a speech on Friday that coincided with the 250th anniversary of US independence.

He was assassinated in a #US-Israeli strike in February 2026. #Iran's Supreme leader Ali #Khamenei's #funerals are set to be held on July 4, with authorities expecting between 15 and 20 million people to attend.